گشنیز     

 

 نام علمی: Coriandrum sativum    


نام ترکی: کشنیش


تخم گشنیز بعنوان ادویه و داروی مقوی معده، رفع سوءهاضمه و بادشکن مصرف می شود. جوشانده تمامی گیاه اغلب برای رفع سرفه و سرماخوردگی و سرخک بکار می رود. گیاه گشنیز مسکن و آرامبخش است. مضمضه و جویدن آن برای رفع جوش های دهان و تسکین سوزش آن و همچنین تسکین درد دندان و جویدن آن برای رفع بوی شراب نافع است. مالیدن آن به دندان برای تقویت لثه ها و خونریزی آن و شرابی که از آن تهیه شود خواب آور است و برای سرفه و تنگی نفس و خفقان مفید است. آب گشنیز اشتها آور و مانع ترش شدن غذا در معده می شود. خوردن گشنیز صفرا را تسکین می دهد و تشنگی را رفع می کند. قی و آشفتگی را بند می آورد و تحریک جنسی را رفع می کند. تخم (میوه) آن مفرح، هضم کننده غذا، مدر، قاعده آور، مقوی دماغ، معده و قلب و بند آورنده اسهال و کشنده کرم معده و رافع خفقان و وسواس است. اسهال و سیلان اسپرم را بند می آورد و برای زخم های مجاری ادرار مفید است. تسکین دهنده سردرد و سر گیجه می باشد. خوردن عصاره تخم گشنیز یا آب خیس کرده تخم گشنیز بویژه بوداده آن، برای اسهال خونی نافع است و اگر با دوشاب انگور خورده شود مولد اسپرم است و کرم معده را دفع می کند. ریختن گرد ساییده آن روی زخم نافع و قاطع خونریزی است. اسراف در مصرف گشنیز تباه کننده ذهن و عامل ایجاد فراموشی و غم و غش، کاهنده منی و باعث تیرگی چشم می­شود. 30 مثقال از آب آن را کشنده می­دانند. دم کرده برگ های آن برای تسکین سر درد و دندان درد و درد مفاصل مفید است. در باغات سبزی کشت می شود و به صورت وحشی در دامنه کوهها می روید.


نویسنده: سیده یلدا رئیسی ساداتی


1394/11/14

 1:08:38 AM