بادرنجبویه


نام علمی:  Melissa afficinalis

 نام ترکی: اوغول اوتی

برگ، تخم، سرشاخه های گلدار، گل و عرق بادرنجبویه در طب سنتی مورد استفاده قرار می­گیرد. مصرف این گیاه به صورت تازه برای جمیع امراض بلغمی و سوداوی بخصوص خارش سوداوی مفید می باشد. این گیاه همچنین حرارت دهنده بدن، شادی آور، مقوی دل و دماغ و حواس و حفظ ذکاوت و ذهن است. مرهم آن مسکن دردهای مفاصل است و بو کردن برگ آن خواب آور است. بو کردن و خوراک آن نافع وسواس سوداوی و بازکننده قسمتهای بسته شده مغز و مقوی آن است. مالش آن از بین برنده ورمهای پستان ناشی از بسته شدن شیر می باشد. اگر ریشه تازه آن را زن با خود حمل بنماید، جنین را می اندازد. در علاج همه بیماری های بلغمی و سودایی مفید است. مجاری گرفته دماغ را باز می کند، بوی بد دهان را از بین می­برد، کمک به هضم غذا می­کند و برای رفع سکسکه مفید می باشد. شستن محل گزیدگی نیش مار با بادرنجبویه سودمند است. همچنین عرق بادرنجبویه برای شستشوی محل گزش زنبور یا حیوانات دیگر زهردار مفید است.  استعمال شیره برگ آن در گزیدگی ها اثر تسکین دهنده دارد. این گیاه برای تقویت قلب، تقویت عمومی بدن و برای آرام بخشی مفید است. در مالیخولیا، سردردهای عصبی، ضعف حافظه، سرگیج و خستگیهای روحی توصیه می شود. تحقیقات نشان داده است که مصرف گیاه تازه (که کمتر از 6 ماه از عمر آن گذشته باشد) برای رفع نا آرامی و بی­ خوابی و بعنوان آرامبخش عمل می­کند. همچنین بطور موضعی برای درمان تبخال روی لب­ها مفید است. این گیاه در کوهستانها، کنار جاده ها، سایه درختها، پای دیوارها، حاشیه باغها و بیشه ها می روید.



نویسنده: فرحناز رضاپور
 2/1/2016
 12:03:36 AM