عدس

نام علمی:    Lens culinaris                 

نام ترکی: مرجی


آب پوسته ­ی پخته ­ی آن ملین و مغز آن قابض است. غرغره آب پخته عدس برای زخم ­های دهان، گلو و دیفتری نافع است، مخصوصاً اگر با رب شاه توت پخته شود. خوردن آب عدس پخته برای بیماری­ های ریه و سینه و خوردن پخته ­ی آن با سرکه مقوی معده و بدون نفخ است، ولی بدون سرکه نفاخ است. ضماد آرد آن با عسل برای زخم­ های گود شده و ضماد آرد خام با پوست آن با چند دانه­ ی فلفل برای تحلیل ورم ­ها و تسکین درد نافع است. دم کرده و پخته عدس با پوست مخصوصاً در حالت مخلوط با سرکه یا آبغوره برای تب آبله مفید است. ضماد آرد عدس با سفیده­ ی تخم مرغ برای شقاق پا و با سرکه برای شقاق­ های عارض از سرما و ورم ­های سفت و با شراب برای درمان نقرس موثر است. عدس قابض و غلیظ کننده­ ی خون است و جریان خون در رگ ­های باریک را بطئی می ­کند و اگر با شیرینی خورده شود، موجب ناراحتی بواسیر، سختی دفع ادرار و بند آمدن قاعدگی می ­شود. برای جلوگیری از این عوارض توصیه می­شود که عدس با روغن کنجد یا روغن بادام، گوشت چرب و سرکه خورده شود.

 مضرات: عدس نفاخ است و اسراف در آن تولید خون سوداوی می­ کند. برای اشخاص با دید ضعیف نیز مضر است و دید چشم را کاهش می ­دهد.

 عدس در مزارع استان اردبیل کشت می شود.

 

نویسنده: مریم عیدی

 ۱۳۹۴/۱۱/۹ ه‍.ش.