زردآلو 

 

نام علمی:  Prunus armeniaca -    Armenica bulgur      

 

نام ترکی: قیصی/اریک

 

باز کننده­ ی گرفتگی­ های مجاری عروقی، نرم کننده ­ی سفتی ­ها و برطرف کننده­ ی بد بویی دهان است. خوردن آب پخته­ یا خیس کرده ­ی برگ آن مسهل صفرا و ملین مزاج است. تشنگی، غلیان خون، صفرا و التهاب معده را فرو می ­نشاند و باعث قطع آروغ می ­شود. اگر شخص تب دار که تب گرم صفراوی دارد، آن را بخورد و روی آن آب گرم و عسل بنوشد و قی کند، تب او قطع می ­شود. روغن مغز هسته­ ی آن اعم از شیرین یا تلخ بازکننده­ ی گرفتگی ­هاست و خشونت حلق و زبری پوست را برطرف می ­کند. خوردن دم کرده­ ی برگ آن دافع کرم معده و مدر است و ریختن آن روی ورم ­ها باعث تحلیل ورم­ ها می­ شود. خوردن شکوفه ­ی زردآلو خواصی نظیر برگ دارد و شکوفه ­های خشک شده ­ی آن خونریزی داخلی و بیرونی را بند می ­آورد. ریختن چند قطره از روغن مغز تلخ هسته و آب برگ در گوش مسکن درد گوش است. زردآلو نفاخ است و ممکن است باعث آروغ ترش شود، بدین منظور بهتر است با شکر، مصطکی، انیسون ، زیره و کندر خورده شود. ناشتا خوردن زردآلو بسیار بد است و مداومت در خوردن آن باعث دل درد می­ شود و برای رفع آن باید شکر و انیسون مصرف شود.

 مضرات: مغز هسته ­ی زردآلو دارای نوعی ماده ­ی سمی است و اگر مقدار زیادی در یک نشست خورده شود، بخصوص در اطفال ممکن است ایجاد مسمومیت نماید.

 

زرد آلو در باغات شهرستانهای مختلف استان اردبیل از جمله مشگین شهر، پارس آباد و ... کشت می شود.

 


نویسنده: مریم عیدی

 ۱۳۹۴/۱۱/۹ ه‍.ش.