تمشک


نام علمی:     Rubus idaeus

نام ترکی: تمشک

از دم کرده برگهای گیاه برای قطع اسهال و بند آوردن برخی از خونریزی ها مصرف می شود. این گیاه برای تقویت قلب مفید است و خاصیت ملین نیز دارد. تمام اعضای گیاه خنک کننده و خشک کننده است. بندآورنده خونریزی است و خونروی از سینه و رحم را قطع می­کند. مقوی احشا و اعضای داخل شکم است. ضماد برگ آن برای التیام زخمهای سر و ورمهای حدقه چشم نافع است. عصاره برگ و ساقه تازه و سبز آن با کمی صمغ عربی برای بیماری های گرم سر و چشم مخصوصا برای زخم و اشک آمدن و ورمهای چشم نافع است. جویدن برگ یا میوه آن برای زخمهای لثه، سستی لثه ها، بدبویی دهان و جراحات تازه دهان مفید است. خوردن آب برگ و ساقه تازه و سبز آن با کمی صمغ عربی برای تقویت معده و جلوگیری از اسهال و خونروی از سینه مفید است. ضماد برگ آن و یا ضماد عصاره برگ آن که در سایه غلیظ شده باشد، برای جلوگیری از خونریزی بواسیر نافع است. میوه آن از سایر اعضا قابضتر است و خوردن آن برای تقویت روده ها و خوردن پوست ریشه آن برای خرد کردن سنگ کلیه مفید است. ضماد برگ آن برای تحلیل ورمها و جلوگیری از توسعه ورم و مالیدن عصاره میوه تمشک تازه یا عصاره گل آن برای خشک کردن زخمها و جراحتهای تر و جلوگیری از جریان چرک نافع است. دم کرده برگ و میوه آن برای سیاه کردن مو بعنوان جانشین رنگ مناسب است. تمشک مضر کلیه است و از این نظر باید با شکر خورده شود. همچنین از برگ و میوه تمشک در مواردی نظیر نرم کردن سینه، دفع اخلاط، بیماری های معده و گاز شکم کودکان استفاده درمانی به عمل می آید. این گیاه در نواحی جنگلی و کوهستانی می روید و در گردنه حیران یافت می شود.


نویسنده: فرحناز رضاپور
 2/1/2016
 2:36:11 PM