مرزنجوش   


 نام علمی گونه ها: 


 Origanum majorana، Origanum vulgare  

  

نام ترکی: چای آلاغی   


برای تقویت اعصاب، تقویت عمومی بدن، تقویت معده، زیاد کردن عرق، التیام زخم های سطحی بدن، میگرن، بی خوابی و به عنوان ضد تشنج استفاده می باشد و در بیماری های ریوی، گوارشی و پوستی کاربرد دارویی دارد. آشامیدن دم کرده آن باز کننده انسداد و گرفتگی های دماغی و رافع سردرد بلغمی و سوداوری است و برای مالیخولیا مفید و زکام را قطع می کند. بو کردن آن برای باز کردن بینی در مواقع زکام نافع است. ریختن چند قطره آن در بینی برای پاک کردن دماغ و تسکین لقوه و صرع مفید است. صد گرم آن در یک لیتر روغن زیتون در آب جوش ریخته و صاف کرده و موقع درد رماتیسم یا سیاتیک با آن مالش می دهند. مالیدن اسانس آن برای فلج و امراض عصبی سرد مانند کزاز نافع است. جویدن آن در دهان و خوردن آن مانع جریان آب و رطوبت از دهان می­شود. ریختن چند قطره از اسانس آن یا گذاردن پنبه تر کرده به اسانس آن در گوش بازکننده و رافع بستگی گوش است. دمکرده و جوشانده آن را برای تسکین درد و سردرد و رفع بی خوابی، زکام و سرماخوردگی به مصرف می رسانند. خوردن دم کرده آن فرح آور است و برای درد سینه، سرفه و تنگی نفس، خفقان، درد قلب، تحلیل نفخ و بادها، تسکین دل پیچه، رفع استسقا و سختی در ترشح ادرار و حیض نافع است، به عبارتی قاعده آور است و ادرار را زیاد می کند. در استعمال خارجی نیز ضد عفونی کننده و التیام دهنده زخم ها می باشد. گرد برگ آن عطسه آور است. اسانس آن در صابون سازی و صنعت عطر کاربرد دارد، در استعمال خارجی بصورت مالش در موارد از جا در رفتن، شکستگی اعضای بدن، بی حسی اعضا و فلج ودندان درد مصرف می شود. اصولاً گیاه وحشی مرزنجوش را می توان در مسیر راه جنگل ها، کنار جاده های بیشه زارها، در دامنه ها، تنگه های مرطوب و نیز در بعضی صخره ها پیدا کرد.

 

نویسنده : سیده یلدا رئیسی ساداتی


1394/11/14


 12:06:05 AM